Ziemia jałowa :

Inspirowana poematem T.S. Elliota z 1922 roku o tym samym tytule. Spektakl jest zbiorem obrazów wypływających z ducha poezji Elliota: poczucie pustki, niepewności, poczucie daremności wysiłków i tęsknota za „życiodajną wodą”, której zabrakło w naszych czasach. Ziemia jałowa to skażona kraina, tchnie „wonią syntetycznych perfum, maści i proszków”, gdzie uwiędły wszelkie uczucia.

Teksty Elliota stanowią idealne tworzywo dla teatru ruchu i obrazu. Przytaczając słowa samego poety zawierają „mowę bez słów i słowo bez mowy”. Tych poematów nie można „usłyszeć”, trzeba je zobaczyć. Nasza inscenizacja zakłada wykorzystanie przestrzeni postindustrialnych, idealnie oddających ducha jego poezji. W takiej scenerii możliwe jest intensywne przeżycie dzieła angielskiego twórcy, dostrzeżenie jak wiele łączy nasz współczesny świat z tym opisywanym przez poetę. Przekaz osadzony w formie teatru ruchu, pantomimy, tańca butoh i videoartu.

...My próżni ludzie
My wypchani ludzie
Podpieramy się wzajem
Niestety w głowach słoma
Kiedy do siebie szepczemy
Ciche i bez znaczenia
Są nasze wyschłe głosy
Jak wiatr dmący przez osty
Jak szczurze łapki na rozbitym szkle
W naszej suchej piwnicy

Ci, którzy weszli nie spuszczając oczu
W inne królestwo śmierci
Wspomną jeżeli wspomną
Nie dusze gwałtowne
Lecz ludzi wydrążonych
Lecz wypchanych ludzi...

T.S.Eliot ”Próżni ludzie”

Premiera – 2005 przy wsparciu finansowym M. St. Warszawy

Reżyseria: T.S. Kowalski
Muzyka: Tomasz Musiałowicz
Wykonawcy: Marta Suzin, Agnieszka Musiałowicz, Sylwia Hanff (gościnnie), Janusz Porębski, Marek Kowalski, Tomasz Dusiewicz
Światło: Krzysztof Skarżyński
Videoprojekcje: Adam Sztorc